Posts Tagged With 'امام حسین (ع)'

“عهد خانواده قوکاسیان” روایتی از ارادت ارامنه اصفهان به امام حسین(ع)- اخبار ادبیات و نشر – اخبار فرهنگی تسنیم

آگوست 30, 2020
"عهد خانواده قوکاسیان" روایتی از ارادت ارامنه اصفهان به امام حسین(ع)- اخبار ادبیات و نشر - اخبار فرهنگی تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، آزاده جهان احمدی در داستان کوتاهی که به مناسبت شهادت امام حسین علیه‌السلام و یاران باوفایش نوشته، چنین گفت: 

غذا را دستم داد و گفت:

– بگیر کوفت کن بلکه آدم بشوی! البته کار تو از یک ظرف غذا گذشته باید بیندازنت در دیگ قیمه هم بزنند.

بچه پررویی حواله‌اش کردم و گفتم:

– نمی دانستم ارمنی‌ها هم بلدند قیمه بپزند. آن هم این‌قدر خوش عطر.

دروغ نمی‌گفتم. قیمه خوش‌عطری بود و من در خیالم نمی‌گنجید که ارمنی هم بلد باشد قیمه را این‌قدر خوب بپزد.

لوسینه در حالی‌ که بند کفش‌هایش را می‌بست با کنایه گفت:

– استادا! ما ایرانی هستیم اول. بعدش هم بعد از این هفتاد سالی که از خدا عمر گرفتی هنوز نفهمیدی عطر غذای امام حسین به آشپزش ربطی ندارد؟

بعد رو کرد به مادرم و گفت: حاج خانم چطور این دختر را تحمل می‌کنید؟

مادرم هم کم نگذاشت و گفت:

– به سختی !

خیابان نظر در اصفهان همان محله جلفاست که از دیرباز محله ارمنی‌نشینِ اصفهان بوده و قرن‌های متمادی است که مسلمانان و ارامنه در این منطقه هم‌زیستی مسالمت‌آمیزی را تجربه می‌کنند. لوسینه قوکاسیان یکی از همان ساکنین ارمنی‌نشین جلفاست؛ تا همین چند وقت پیش هم یک هیئت به نام «بیت العباس» آنجا بود که مسلمان و ارمنی با هم در آن با هم عزادار حسین بودند.

اما دوستی و آشنایی‌مان نه از آن محله بلکه از دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه اصفهان رقم خورد. لوسینه دانشجوی زبان فرانسه بود و من دانشجوی فلسفه. دانشکده زبان‌های خارجی و دانشکده ادبیات دانشگاه اصفهان هم همسایه هستند.

لوریک مادر لوسینه برایم گفته بود که سرژیک برادر بزرگ لوسینه وقتی کوچک بوده یک تیله را قورت می‌دهد و تا مرز خفگی پیش می رود. لوریک هرچه تلاش می‌کند نمی‌تواند بچه را نجات بدهد؛ با غریزه مادریش، سرژیک دو ساله را بلند می‌کند و نیمه‌جان بغل می‌زند و پا برهنه در کوچه می‌دود. هنوز هم وقت روایت ماجرا چشمهایش خیس می‌شود و بغض می‌کند.

می‌گوید: «فقط داد می‌زدم یا سیدالشهدا!» و نمی‌دانستم چرا این را می‌گویم.

در کوچه پیرمردی سیدی را می‌بیند که روحانی مسجد محل بوده و به سمت مسجد می‌رفته برای اقامه نماز ظهر و عصر.

پیرمرد، سرژیک را می‌گیرد و سر و ته می‌کند و تکان می‌دهد. تیله می‌افتد بیرون. سرژیک گریه می‌کند و لوریک همان‌جا روی زمین می‌نشیند و عهد می‌کند تا زنده است برای سلامتی سرژیک تاسوعا قیمه بپزد و این می‌شود عهد خانواده قوکاسیان در این سالها.

و حالا سرژیک برای خودش مرد چهل و پنج ساله‌ای شده با زن و فرزند و آن طرف کره زمین زندگی می‌کند.

سه تماس بی‌پاسخ دارم. لوسینه است به فاصله نیم‌ساعت سه‌ بار تماس گرفته است.

با اولین زنگ، گوشی را بر‌می‌دارد و به فرانسه چیزهایی می‌گوید که نمی‌فهمم.

تکه می‌اندازم:

«شما که ایرانی بودی لوسینه خانم!»

جواب می‌دهد:

«اول بگو ببینم این گوشی به درد چه می‌خورد؟ بعدش هممن خودم ایرانی‌ام فحشهایم فرانسوی»

و بعد امان نمی‌دهد پشت سر هم سرفه می‌کند و حرف می‌زند:

«اینکه حالا کرونا گرفته‌ام تکلیف نذر مادرم چه می‌شود؟ سرژیک از کانادا زنگ زده که قیمه را هرطور شده بپزید برکت دارد برای زندگی‌مان. حواس‌تان باشد مردم جمع نشوند و کرونا بگیرند اما نذر را حتما ادا کنید.»

عصر همان روز در خیابان نظر نشسته‌ام روی موکت، با فاصله از خانم لوریک. هیئت آمده است کف خیابان و مردم خیابان نظر، ارامنه و مسلمان ماسک زده‌اند، مشکی پوشیده‌اند و پای حرفهای آقای جلسه نشسته‌اند که روضه رقیه می‌خواند. لوریک عینک بر ‌می‌دارد و با دستمال اشک‌هایش را پاک می‌کند.

رو می‌کند به من و می‌گوید:

«خانم! امسال چکار کنیم؟ مادر! من به دلم نیست غذا را نپزم یا پولش را بدهم به جایی که غذا را بپزند. حیاط منزل من سال‌هاست که تاسوعا غذای سیدالشهدا در آن پخته شده است.»

و ماسکش را پایین می‌دهد و با دستمال تمیز عرق را پاک می‌کند.

دل به دریا می‌زنم می‌پرسم:

«خانم لوریک! چرا به امام حسین سیدالشهدا می‌گویی؟»

می خندد و می‌گوید:

«مگر نیست!؟ نمی‌دانم مادر؟ سیدالشهدا برای من سید همه‌ی شهیدهاست. من همه زندگی و عمرم را مدیون این مرد هستم. در کنکور بچه‌ها، مریضی‎ها، مشکلات‌ حتی ترس‌ها این مردِ تاریخ را صدا کردم.»

«تو فکر می‌کنی چرا این همه سال ارمنی و مسلمان صف می‌کشند برای غذا؟ کسی گرسنه یک پرس قیمه نیست؛ حداقل در این نقطه شهر. نه مادر! ما ارمنی‌ها غذاهای روز عاشورا و تاسوعا را در فریزر می‌گذاریم و بقیه سال را روزی یک دانه برنج در غذا می‌اندازیم تا غذا طول سال‌مان متبرک بشود به اسم سیدالشهدا.»

لوریک به قدر توانش با حسین ابن علی مواجهه یافته و به قدر طاقتش عرض ارادت می‌کند. این مواجهه و ارادت طولی دارد به قدمت تاریخ. و حالا او و همه خانواده و همسایه‌ها نگرانند که تبرک غذای سال بعد هستند. با اینکه کرونا همه برنامه‌ها را بهم ریخته است اما همه آنها همزمان هم دلشان یک‌جوری قرص است که صاحب مجلس سیدالشهداست و نباید نگران باشند.

دم در خانه لوریک قبل از خداحافظی می‌گویم:

«خانم لوریک نگران نباشید ما هستیم. امسال می‌آییم کمک و در همین حیاط غذا را می‌پزیم بسته‌بندی می‌کنیم و در خانه همسایه‌ها می‌بریم. بهداشتی و با رعایت همه پروتکل‌های بهداشتی. اصلاً می‌خواهی یک ماسک هم روی غذاها بگذاریم، یعنی نذر ماسک هم بکنیم؟»

می‌خندد و می‌گوید دلم روشن بود سیدالشهدا کمک می‌کند. خودش صاحب مجلس است.

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

رجعت امام حسین با اصحاب در عصر ظهور و سپهسالاریِ حضرت عباس- اخبار دین ، قرآن و اندیشه – اخبار فرهنگی تسنیم

آگوست 30, 2020
رجعت امام حسین با اصحاب در عصر ظهور و سپهسالاریِ حضرت عباس- اخبار دین ، قرآن و اندیشه - اخبار فرهنگی تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، اعتقاد و امید به حکومت صالحان برروی زمین، تاریخی بـه درازای عمربشریت دارد و سالیان درازی است که مؤمنان، زندگی در دولت حجت الهی را از خدای خویش درخواست می کنند، آرزویی که فقط با امر رجعت تحقق می‌‌یابد. دولت کریمه الهی ا بتدا با ظهور و قیام حـضرت مـهدی (عـج) آغاز و با رجعت امامان مـعصوم عـلیهم السـلام همراه با اصحاب‌شان ادامه خواهد یافت تا عمر زمین به پایان رسد و قیامت بر پا شود.

این مسئله از اعتقاد شیعه بر آمده است، اعتقادی که می‌گوید زمین تا قیامت هـیچ گاه خـالی از حـجت الهی نمی‌ماند واز سویی بنا بر اسناد روایی، امـام زمـان (عج ) بعد از ظهور و قیام زندگی جاودانه نداشته و از دنیا رحلت می‌کند و برای آنکه امر الهی در پهنه عالم معطل نماند، درنتیجه، بازگشت ائمه اطهار علیهم السلام به عنوان صاحبان امر به دنیا و حـکومت ایـشان تـا زمان فرا رسیدن قیامت امری لازم و مسلم است تا حدی که امام صادق علیه السلام در اهمیت اعتقاد به رجعت می‌فرماید:«لَیسَ مِنَّا مَن لَم یؤُمِنُ بِکرَّتنَا»؛ هر کس به رجـعت مـا ایمـان نداشته باشد، از ما نیست. (من لا یحضره الفقیه، ج‏3، ص458)

اما یکی از آورده‌های اعتقاد به رجعت ائمه علیهم السلام برای جامعه شیعه، روشن شدن نور امید در دل‌های آنها و اصلاح منظر نسبت به مأموریت ائمه علیهم السلام در عالم است؛ به این معنا که ائمه علیهم السلام زنده هستند و مأموریت آنها با شهادت‌شان به اتمام نرسید.

اما در روایات، اول فردی را که از ائمه علیهم السلام رجعت می‌کند و به دنیا باز می‌گردد، امام حسین علیه السلام معرفی شده است. در این باره روایات متعددی وجود دارد که به دو مورد اشاره می‌شود.

امام صادق علیه السلام فرمود أَوَّلُ مَنْ تَنْشَقُ الْأَرْضُ عَنْهُ وَ یَرْجِعُ إِلَی الدُّنْیَا الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ؛ اولین فردی که زمین شکافته می‌شود و به دنیا برمی‌گردد، حسین‌بن‌علی است.
و یا خود امام حسین علیه السلام در آخرین خطبه‌های روز عاشورا فرمود فَأَکُونُ أَوَّلَ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْهُ الْأَرْضُ؛ اول کسى خواهم بود که زمین برایش شکافته مى‌‏شود. فَأَخْرُجُ خَرْجَةً یُوَافِقُ ذَلِکَ خَرْجَةَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ ع وَ قِیَامَ قَائِمِنَا وَ حَیَاةَ رَسُولِ اللَّهِ ص؛ و خارج خواهم شد (خروج خواهم کرد)، خارج شدنی که موافق خارج شدن امیرالمؤمنین  و قیام قائم ما و حیات رسول‏‌الله است.

همچنین در روایاتی بر خروج امام حسین علیه السلام با اصحاب عاشورایی‌شان اشاره دارد. امام صادق ذیل آیاتی از سوره اسراء فرمود «ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَیْهِمْ‏» خُرُوجُ الْحُسَیْنِ ع فِی سَبْعِینَ مِنْ أَصْحَابِهِ عَلَیْهِمُ الْبَیْضُ الْمُذَهَّبَةُ لِكُلِّ بَیْضَةٍ وَجْهَانِ الْمُؤَدُّونَ إِلَى النَّاسِ إِنَّ هَذَا الْحُسَیْنَ قَدْ خَرَجَ حَتَّى لَا یَشُكَّ الْمُؤْمِنُونَ فِیهِ وَ إِنَّهُ لَیْسَ بِدَجَّالٍ وَ لَا شَیْطَانٍ وَ الْحُجَّةُ الْقَائِمُ بَیْنَ أَظْهُرِهِمْ فَإِذَا اسْتَقَرَّتِ الْمَعْرِفَةُ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ أَنَّهُ الْحُسَیْنُ ع جَاءَ الْحُجَّةَ الْمَوْتُ فَیَكُونُ الَّذِی یُغَسِّلُهُ وَ یُكَفِّنُهُ وَ یُحَنِّطُهُ وَ یَلْحَدُهُ فِی حُفْرَتِهِ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ ع وَ لَا یَلِی الْوَصِیَّ إِلَّا الْوَصِیُّ؛ یعنی «ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَیْهِمْ‏؛ پس از چندی شما را بر آنان (بنی‌اسرائیل) چیره می‌کنیم» (سوره اسراء آیه6)، خروج و رجعت حسین با هفتاد تن از یاران وفادار خود است که کلاه‌خودهای زرّین بر سر دارند. از دو سو می‌آیند و به مردم خبر می‌دهند که این حسین است که رجعت کرده و بیرون آمده تا هیچ مؤمنی درباره‌ی آن حضرت شک و تردید نکند و بدون تردید او دجّال و شیطان نیست و هنوز حجّهًْ‌بن‌الحسن (عجل الله تعالی فرجه الشریف) میان مردم است و چون در دل مؤمنان استوار شود که او حسین است، اجل حجّت فرا رسد و امام حسین علیه السلام خواهد بود که او را غسل می‌دهد و کفن و حنوط می‌کند و به خاکش می‌سپارد و عهده‌دار تجهیز جنازه وصی جز وصی و امام نمی‌شود

بنابراین تصور اینکه امام حسین علیه السلام قرار است باز هم به دنیا بازگردد و این بازگشت با وجود مقدس حضرت عباس (ع) و سایر اصحاب عاشورایی همراه است، به انسان مؤمن روح تازه‌ای می‌بخشد و ممکن است تداوم این حس و حال، به زندگانی او جهت تازه‌ای ببخشد؛ چه اینکه تا قبل از این تصور بر این بود که مأموریت امام حسین و اصحاب‌شان در کربلا به اتمام رسید و دیدار به قیامت شد؛ اما حال دانستیم مدتهای بسیار زیاد قبل از مقاطع قیامت، این بزرگواران در عصر ظهور با فرماندهی اباعبدالله و سپهسالاری عباس (ع) به دنیا باز می‌گردند و مأموریت خود در دنیا را با از بین بردن بدان و بدی‌ها تا استقرار حکومت حقه الهی ادامه می‌دهند. بنابراین به طور قطع اوج قدرت‌نمایی امام حسین علیه السلام و حضرت عباس را در دنیا در ماجرای رجعت‌شان شاهد خواهیم بود، همان قدرتی که در ماجرای کربلا به خواست خداوند مسکوت گذاشتند.

انتهای‌پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

پای امتحان پیش بیاید دین‌دار اندک می‌شود/کربلا معیار دین‌مداری است- اخبار دین ، قرآن و اندیشه – اخبار فرهنگی تسنیم

آگوست 24, 2020
پای امتحان پیش بیاید دین‌دار اندک می‌شود/کربلا معیار دین‌مداری است- اخبار دین ، قرآن و اندیشه - اخبار فرهنگی تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، حجت‌الاسلام علی ثمری کارشناس مسائل دینی در برنامۀ «بر آستان خورشید» شبکه سوم سیما که به صورت زنده از کربلای معلّی پخش می‌شد، طی سخنانی گفت: امام حسین علیه‌السلام در یکی از خطبه‌های خویش در سرزمین کربلا فرمود: هنگامی که در تنگنای بحران‌ها قرار گرفتند دین‌داران واقعی اندک می‌شود: «فاذا مُحَّصوا بالبلاء قَلَّ الدَیّانون»، کربلا ملاک و معیار دین‌مداری است، به هر اندازه که موفق شویم در زندگی اثرپذیری از کربلا داشته باشیم به همان اندازه می‌توانیم با کربلائیان همراه شویم.

وی خاطرنشان کرد: اگر بخواهیم حضرت زینب سلام‌الله‌‌علیها را در آیات قرآن بررسی کنیم، می‌توان به آیۀ 155 سورۀ بقره توجه کرد؛ آیه‌ای که می‌فرماید: «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَیْ‌ءٍ مِنَالْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍمِنَالْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ* الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ». نمونۀ عینی این آیات در زندگی حضرت زینب وجود داشت.

این کارشناس مسائل دینی اظهار کرد: در تاریخ گفتند حدود 30 هزار نفر پا به سرزمین کربلا گذاشته‌اند، اما به راستی چه تعداد از اینها توانستند بر مدار و محور امام حرکت کنند و ولایتمدار به مسیر خود ادامه دهند؟ مردم 50 سال با درگذشت پیامبر(ص) فاصله گرفته بودند و خیلی زمان زیادی محسوب نمی‌شود، در این مدت هم یادگارهای پیامبر(ص) در میان مردم بودند.

حجت‌الاسلام ثمری افزود: اما کار به جایی رسید که امام حسین فرمود: کسانی که در آزمایش سر بلند خارج شدند، کم هستند. حضرت زینب در آن زمان بعد از فاطمۀ زهراء شخصیت ممتازی بود که عالم به خود ندیده بود. حضرت زینب در این صحنۀ کارزار با قدرت ایستاد. وقتی امام برای آخرین بار می‌خواست به صحنۀ جنگ برود، زینب(س) نزد او آمد و امام حسین با دست خود به سینۀ ایشان اشاره کرد و او را آرام کرد، او صبر کرد تا بار هدایت جریان فکری و دینی مردم را ادامه دهد.

وی با اشاره به «جبل الصبر» به عنوان یکی از القاب حضرت زینب سلام‌الله‌‌علیها گفت: او مصیبت‌های بزرگی را به چشم خود دید اما او در برابر همۀ اینها صبر کرد و در نهایت هم فرمود که جز زیبایی هیچ ندیدم چون او از منظری مرتفع‌تر به آن اتفاقات نگاه می‌کرد، این خود درس بزرگی برای ما است که اگر می‌خواهیم کربلایی باشیم باید اهل صبر باشیم حتی در سخت‌ترین شرایط. 

این کارشناس مسائل دینی اضافه کرد: او در شرایطی از بر این سرزمین وارد و خارج شد که اصلاً قابل قیاس با هم نیست، روز اول حضرت به گونه‌ای دیگر وارد شد و در روز آخر در اسارت دشمن و در میان نامحرمان از این سرزمین خارج شد.

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

ضرورت وجود زمینه‌های بصیرتی در خونخواهی شهدای کربلا/ چرا امام سجاد(ع) واقعه حره را تأیید نکردند؟- اخبار دین ، قرآن و اندیشه – اخبار فرهنگی تسنیم

آگوست 18, 2020
ضرورت وجود زمینه‌های بصیرتی در خونخواهی شهدای کربلا/ چرا امام سجاد(ع) واقعه حره را تأیید نکردند؟- اخبار دین ، قرآن و اندیشه - اخبار فرهنگی تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم ، پس از شهادت جان‌سوز امام حسین علیه السلام و یاران باوفای آن حضرت در واقعه کربلای سال 61 هجری، قیام‌ها و شورش‌های مختلفی در مناطق و شهرهای گوناگون روی داد؛ مردمی که به نام خونخواهی از شهادت مظلومانه امام خود علم مقابله با دستگاه ظلم را برافراشته بودند و ادعا می‌کردند که نمی‌توانند زیر بار ظلم و جور دستگاه حکومت بروند. نکته قابل توجه در تمام این شورش‌ها آن است که در این میان تمام آن‌ها، تنها یک مورد به تأیید امام زمان آن دوران یعنی امام سجاد علیه السلام رسید و آن، قیام مختار ثقفی بود. حتی قیام حره که یکی از بزرگ‌ترین و پرسروصداترین شورش‌ها در آن دوران بود، نه تنها مورد تأیید امام سجاد علیه السلام قرار نگرفت، بلکه شاهد هستیم که آن حضرت خود را از قیام کنار کشیده و وقتی شورش در مدینه روی داد، آن حضرت از مدینه بیرون رفتند و تا انتهای شورش در منطقه دیگری سکونت کردند. این نحوه مواجهه امام زین‌العابدین علیه السلام با شورشی که به نام خونخواهی امام حسین علیه السلام روی داده، نشان از درسی بزرگ و نکته‌ای قابل تأمل دارد که می‌تواند آموزه‌های بزرگی برای زندگی دوران ما باشد تا گوش و چشم‌بسته از هر علم ادعاگونه ای پیروی نکنیم.

خبرگزاری تسنیم در گفت‌وگویی که دکتر محمدحسین رجبی دوانی، نویسنده و استاد تاریخ اسلام، انجام داده به بررسی بخش‌هایی از واقعه حره و دلایل نحوه مواجهه امام سجاد علیه السلام با این شورش بزرگ پرداخت است. آن طور که این کارشناس تاریخ اسلام توضیح می‌دهد، امام سجاد علیه السلام در حرکت تاریخ‌ساز و حماسه بزرگ کربلا به همراه امام حسین علیه السلام حضور داشتند. ایشان به وضوح مشاهده کرده بودند که جامعه در اثر بی‌بصیرتی و از سویی در اثر بی‌ایمانی و ضعف شدید اعتقادات به جایی رسیده که با علم بر این که امام حسین علیه السلام حجت خداوند است، به روی آن حضرت شمشیر کشیدند و پاره تن پیغمبر اکرم صلی‌الله علیه و آله را به شهادت رساندند. حتی همان مردم حاضر شدند از زاده ابوسفیان و معاویه که به فسق و فساد و فجور معروف بود، اطاعت و پیروی کنند. این رویکرد و نوع عملکرد مردم نشان‌دهنده انحطاط بزرگی است که جامعه اسلامی را در اثر کنار گذاشتن اهل بیت علیهم السلام از رهبری امت فراگرفته است و به همین علت امام سجاد علیه السلام می‌دانستند که باید با ایجاد تحول در مردم و بازگرداندن معنویت زمان پیغمبر اسلام صلی‌الله علیه و آله و در حقیقت محکم کردن ایمان‌هایی که به شدت متزلزل شده است، کاری اساسی انجام دهند.

 

فاجعه بزرگی در مدینه

یکی از رویدادهایی که در تاریخ اسلام ثبت شده و توجه ویژه‌ای به آن شده، شورش حره است. علت شهرت این قیام چیست؟

ماجرا به دو سال بعد از واقعه کربلا و شهادت امام حسین علیه السلام در کربلا مربوط است. در سال 63 هجری بود که مردم مدینه که از ظلم و بی‌عدالتی دستگاه حکومت به شدت آزرده بودند، علیه یزید شورش کردند تا به این طریق اقدامی خونخواهانه بابت خون شهدای کربلا کرده باشند.

در مقابل یزید ملعون لشکری را به فرماندهی مسلم بن عقبه به سوی مدینه فرستاد تا شورش را سرکوب کند. به این دلیل که آن‌ها در بیابانی در اطراف مدینه به نام حره اردو زدند و از آن محل به شهر حمله کردند، این رویداد به نام واقعه حره مشهور شده است. لشکر یزید یک روزه شهر را به تصرف خود درآورد و بعد از آن از هیچ ظلمی فروگذار نکرد. آن طور که در تاریخ نوشته شده جمعیت زیادی از مردم در این واقعه کشته شدند.

چطور مردم مدینه نتوانستند با آن‌ها مقابله کنند؟

لشکر یزید حدود پنج هزار نفر بودند و شمشیر و نیزه زیادی داشتند؛ اما مردم قدرت نظامی نداشتند و زن‌ها و بچه‌ها هم در میان آن‌ها بودند. مردم مدینه ابتدا در محلی که زمانی پیغمبر اکرم صلی‌الله علیه و آله خندق کنده بودند، خندقی کندند تا بتوانند از خود دفاع کنند. رهبری آن‌ها هم عبدالله بن حنظله، معقل بن سنان و عبدالله بن مطیع بودند. اما وقتی لشکر یزید ملعون به مدینه رسید، آن‌ها در منطقه حره ساکن شدند و با وعده‌های مالی توانستند گروهی را فریب بدهند و از طریق آن‌ها وارد شهر شوند. این مبارزه حدود یک روز یا کمتر طول کشید و خیلی زود آن‌ها شهر را به تصرف خود درآوردند.

بعد از تصرف مدینه، سلم بن عقبه بر اساس وعده‌ای که یزید ملعون به لشکر خود داده بود به مدت سه روز جان، مال و ناموس مردم مدینه را برای لشکریان خود مباح اعلام کرد. از همان موقع لشکر وحشیانه یزید اعمالی انجام دادند که سیاهی آن در تاریخ باقی مانده است. آن‌ها به هیچ کدام از بازماندگان یاران و اصحاب رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و خانواده و زن و فرزند آن‌ها رحمی نکردند و قتل عام و فجایع بزرگی را به بار آوردند.

 

بیشتر بخوانید:   روایتی از اهتمام امام صادق(ع) در برپایی روضه‌های خانگی

 همایش شیرخوارگان حسینی بدون حضور جمعیت برگزار می‌شود

 

در این میان امام سجاد علیه السلام در کجا بودند؟

امام سجاد علیه السلام که با اصل شورش مردم مدینه مخالف بودند، از مدینه خارج شده بودند و در آن زمان در منطقه دیگری سکونت داشتند. البته لشکر یزید به بیت امام علیه السلام و همچنین علی بن عبدالله بن عباس متعرض نشدند. در نهایت حدود ده هزار نفر از مردم و هشتاد نفر از صحابه در این ماجرا کشته شدند.

عدم تائید شورش حره از سوی امام سجاد علیه السلام

در واقعه حره در مدینه مشاهده می‌کنیم که امام سجاد علیه السلام نه تنها آن‌ها را یاری نکردند، بلکه حتی از مدینه خارج شدند. دلیل این نوع مواجهه امام با این شورش چه بود؟

امام زین‌العابدین علیه السلام هر نوع شورش و قیامی را بدون آمادگی و معرفت و بصیرت مردم بی‌حاصل می‌دانستند. حتی آن حضرت بر این اعتقاد بودند که این کار موجب از بین رفتن معدود شیعیان و افراد صالحی می‌شود که گرد ایشان و اسلام جمع شده بودند.

از طرف دیگر شورشیان و قیام‌کنندگان حره، برای این کار خود به هیچ وجه با امام سجاد علیه السلام مشورت و نظرخواهی نکرده بودند. به این ترتیب باید بدانیم که هر قیامی با هر انگیزه‌ای که بر ضد دستگاه جبار صورت بگیرد دلیل بر سلامت آن و صحیح بودن عملکرد رهبران آن نیست.

به علت بود که امام زین‌العابدین علیه السلام به عنوان حجت بزرگ الهی این چنین حرکتی را صلاح نمی‌دانستند و نه تنها از همکاری با آن‌ها خودداری کردند، بلکه حتی بنا بر روایتی هنگام وقوع این شورش و قیام از مدینه خارج شده و به منطقه‌ای به نام ینبوع رفته بودند.

پاسخ به یک ابهام

اما به هر حال این شورش به نوعی قیام خونخواهانه بعد از واقعه جان‌سوز عاشورا بود. شاید عده‌ای این اقدام امام را به منزله کناره‌گیری از مبارزات سیاسی تلقی کنند. چه پاسخی می‌توان به این نوع تفکر داد؟

دقت کنید که امام سجاد علیه السلام در حرکت تاریخ‌ساز و حماسه بزرگ کربلا به همراه امام حسین علیه السلام حضور داشتند. ایشان به وضوح مشاهده کرده بودند که جامعه در اثر بی‌بصیرتی و از سویی در اثر بی‌ایمانی و ضعف شدید اعتقادات به جایی رسیده که با علم بر این که امام حسین علیه السلام حجت خداوند است، به روی آن حضرت شمشیر کشیدند و پاره تن پیغمبر اکرم صلی‌الله علیه و آله را به شهادت رساندند. حتی همان مردم حاضر شدند از زاده ابوسفیان و معاویه که به فسق و فساد و فجور معروف بود، اطاعت و پیروی کنند.

این رویکرد و نوع عملکرد مردم نشان‌دهنده انحطاط بزرگی است که جامعه اسلامی را در اثر کنار گذاشتن اهل بیت علیه السلام از رهبری امت فراگرفته است و به همین علت امام سجاد علیه السلام می‌دانستند که باید با ایجاد تحول در مردم و بازگرداندن معنویت زمان پیغمبر اسلام صلی‌الله علیه و آله و در حقیقت محکم کردن ایمان‌هایی که به شدت متزلزل شده است، کاری اساسی انجام دهند.

چرا بسیاری از قیام‌ها بی‌نتیجه بودند؟

به همین دلیل امام سجاد علیه السلام حضور در عرصه سیاسی و قیام‌هایی را که بر ضد یزید صورت می‌گرفت را بی‌حاصل می‌دانستند؟

بله. آن حضرت معتقد بودند تا زمانی که جامعه متحول نشود، پایه‌ها و شالوده ایمانی مردم محکم نشود و معرفت به ذات مقدس اهل بیت علیه السلام پیدا نکنند، حضور در صحنه سیاسی مساوی است با از بین بردن خود و تداوم حکومت جباران.

از سوی دیگر امام سجاد علیه السلام می‌خواهند به آن مردم بی‌بصیرتی که حاضر نشده بودند امام حسین علیه السلام را یاری کنند و حالا تحت تأثیر سخنان دیگران و یا احساسات، دست به سلاح برده بودند، تفهیم کنند که شما باید به موقع وارد عمل می‌شدید و حجت خدا را یاری می‌کردید. در این شرایط حرکت شما حرکت کوری است که نهایت آن به نابودی خودتان و استحکام حکومت جباران اموی منتهی خواهد شد.

با این وجود چه ضرورتی ایجاب کرد که امام سجاد علیه السلام در آن شرایط از شهر هم خارج شوند؟

بر این اساس حتی در قیام حره مدینه امام علیه السلام از مدینه بیرون می‌روند، چون این مردم همان‌هایی هستند که امام حسین علیه السلام را یاری نکردند و حالا تحت پرچم عبدالله بن حنظله می‌خواهند با یزید مقابله کنند. امام سجاد علیه السلام این قیام‌ها را بی حاصل می‌دانستند چون از روی معرفت نبود و از روی احساسات و بدون هدف خاص و رهبری مشخص صورت گرفته بود.

مواجهه امام سجاد علیه السلام با فتنه ابن زبیر

قیام عبدالله بن زبیر هم که اهل تسنن در کتاب‌های خود از آن به فتنه ابن زبیر یاد می‌کنند، قیام منحرفی بود. درست است که بر ضد یزید بود، ولی عبدالله بن زبیر فرد منحرفی است که فقط عطش قدرت‌جویی او را به قیام واداشته است، وگرنه اعتقادی به مبانی اسلام ندارد و امام علیه السلام قیام او و پیوستن به آن را صحیح نمی‌داند.

دلیل تائید قیام مختار

با این وجود، امام سجاد علیه السلام قیام مختار ثقفی که به خونخواهی امام حسین علیه السلام صورت گرفته بود را تائید کردند. چرا؟

قیام مختار متفاوت است. چون هدف مختار خونخواهی امام حسین علیه السلام بوده است. بنابراین ما در سخنی از امام سجاد علیه السلام داریم که می‌فرمایند: «حتی اگر یک غلام زنگی هم در خونخواهی ما اهل بیت علیه السلام قیام کند کارش مورد تائید ماست.» در صورتی که غلام زنگی هیچ اختیاری از خود ندارد و تحت امر اربابش هست.

دقت کنید که در این مورد امام سجاد علیه السلام به دنبال معرفت دادن به جامعه و احیای بینش و مرامی بوده که پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله در بین مردم پدید آورده بودند، اما در اثر استیلای غاصبان بر عالم اسلام از بین رفته بود. در آن دوران مردم به شدت از نظر معنوی تهی شده بودند. بنابراین امام علیه السلام می‌خواستند در قالب مناجات و دعاها و راز و نیازها، این معارف را در جامعه پرورش و نشر و گسترش دهند تا مردم به یک تحول معنوی برسند و در آن صورت خود به خود زیر بار خلافت جباران نروند و هیچ ظلمی را تحمل نکنند.

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

روایتی از اهتمام امام صادق(ع) در برپایی “روضه‌های خانگی”- اخبار دین ، قرآن و اندیشه – اخبار فرهنگی تسنیم

آگوست 17, 2020
روایتی از اهتمام امام صادق(ع) در برپایی "روضه‌های خانگی"- اخبار دین ، قرآن و اندیشه - اخبار فرهنگی تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، تاریخچه مشخصی برای شروع روضه‌های خانگی وجود ندارد اما در بخشی از تاریخ آمده است که زمانی که رضاشاه برگزاری مجالس عزاداری در مساجد و تکایا را ممنوع کرد مردم رو به روضه‌های خانگی آوردند. بار معنوی این مجالس آن‌قدر زیاد بود که تا این دوره نیز موجودیت خودش را حفظ کرده است.

حجت‌الاسلام سیدحسین حسینی قمی استاد حوزه علمیه قم با اشاره به منع برگزاری روضه‌های خانگی در دوران بنی‌عباس و تلاش امام صادق علیه‌السلام برای برپایی مجلس روضه سیدالشهداء علیه‌السلام گفت: در دوران بنی‌عباس اجازه نمی‌دادند کسی مجالس عمومی برای اهل‌بیت علیهم‌السلام برپا کند اما هر کسی، هر شاعری، مداح و روضه‌خوانی وقتی به خانۀ امام صادق علیه‌السلام می‌آمد، حضرت بلافاصله می‌فرمود: پرده‌ای بزنید، بانوان حرم پشت پرده و آقایان طرف دیگری می‌نشستند و برای اهل‌بیت روضه می‌خواندند و گریه می‌کردند.

وی افزود: شخصی به نام ابوهارون می‌گوید: روزی خدمت امام صادق رسیدم، حضرت فرمود: برای من راجع به امام حسین علیه‌السلام چند بیت شعر بخوان، می‌گوید شروع کردم به خواندن که ناگهان امام صادق فرمود: این‌طوری نه، فرمود: آن‌طور که خودتان دور هم جمع می‌شوید و روضه می‌خوانید (با آه و ناله و سوز) بخوان. می‌گوید دوباره خواندم و حضرت شروع کردند بلند بلند گریه کردن.

این کارشناس مسائل دینی اضافه کرد: دیدم صدای گریه از پشت پرده از بانوان حرم بلند شد، حضرت فرمود باز هم بخوان و او هم دوباره خواند. گویا در دوران امام علیه‌السلام به دنبال فرصتی برای این کار بودند؛ چون نمی‌شد مجالس عمومی برگزار کرد، مجالس خانگی برپا می‌کردند.

ادامۀ سخنان حجت‌الاسلام حسینی قمی را در فیلم زیر تماشا کنید.

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

حاج علی انسانی: درباره عزاداری محرم باید گوش به فرمان و ملازم رهبر انقلاب باشیم/ جان ما و امر رهبری- اخبار دین ، قرآن و اندیشه – اخبار فرهنگی تسنیم

آگوست 09, 2020
حاج علی انسانی: درباره عزاداری محرم باید گوش به فرمان و ملازم رهبر انقلاب باشیم/ جان ما و امر رهبری- اخبار دین ، قرآن و اندیشه - اخبار فرهنگی تسنیم

[ad_1]

حاج‌علی انسانی شاعر و مدیحه‌سرای اهل بیت(ع) در گفت‌وگو با تسنیم درباره لزوم رعایت دستورالعمل‌های ستاد کرونا در هیئت‌های عزاداری گفت: حفظ جان همیشه از اوجب واجبات است، مضاف بر اینکه گاهی اوقات ممکن است پای جان دیگران در میان باشد، مثل بیماری واگیردار کرونا که خدایی نکرده اگر کسی با رعایت نکردن ضوابط و نکات بهداشتی به آن مبتلا شود هم جان خود و هم جان دیگران را در معرض خطر قرار داده است.

وی درباره فرمایش رهبر معظم انقلاب راجع به لزوم رعایت پروتکل‌های بهداشتی گفت: فرمایش رهبر انقلاب درباره لزوم رعایت موارد بهداشتی برایمان همانند فرمایش ایشان درباره عریان نکردن بدن در مراسم سینه‌زنی و حفظ پوشش است. در آن زمان هم پیراهن‌های مخصوصی برای سینه‌زنان اباعبدالله علیه السلام در نظر گرفتیم. در شرایط فعلی هم که کرونا بر تجمعات سایه انداخته است باید گوش به فرمان ایشان باشیم. در صورت کلی باید خدمت رهبر بزرگوارمان عرض کنم: به مِی سجاده رنگین کن گَرَت پیر مغان گوید … که سالک بی خبر نَبوَد ز راه و رسم منزلها.

وی افزود: رهبر انقلاب از ما امام حسینی‌تر، علی‌دوست‌تر و فاطمی‌تر است؛ ایشان اهلیت خود را ثابت کرده، ما باید به فکر خودمان باشیم. باید نسبت به ایشان ملازمت داشت همچنان که بزرگان از عرفای ما نسبت به ایشان ارادت داشتند و همگان را تشویق به پیروی از منویات رهبری می‌کردند. جان ما و امر رهبری؛ بنابراین دستوالعمل‌ها را باید لحاظ کنیم، اما همچنان که رهبر انقلاب تأکید داشته‌اند نباید از معنویت و صفای مجالس عزاداری غافل شویم و افراد متدیّنی را پیگیر این دست موضوعات دینی در ستاد کرونا قرار دهیم.

انتهای‌پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

حجت‌الاسلام سرلک: عرفه، عامل تقویت پایه‌های ایمان است/ چرا باید با دعای عرفه انس بگیریم؟- اخبار فرهنگی – اخبار تسنیم

جولای 30, 2020
حجت‌الاسلام سرلک: عرفه، عامل تقویت پایه‌های ایمان است/ چرا باید با دعای عرفه انس بگیریم؟- اخبار فرهنگی - اخبار تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دعای عرفه را دعای خودشناسی می‌دانند؛ دعا و مناجاتی که زمینه اولین و مهم‌ترین اساس خداشناسی است؛ زیرا تا انسان بر احوال خود و نعمت‌هایی که از جانب خدای متعال دریافت کرده آگاه نباشد و بر آن‌ها دقت نداشته باشد، می‌تواند خدای متعال را بشناسد و شکر او را، آن‌چنان که در توان دارد، به جا بیاورد. بر همین اساس است که حضرت سیدالشهدا امام حسین علیه السلام در آغاز راهی که به کربلا و واقعه جان‌سوز عاشورا منتهی می‌شود، این دعای پر مفهوم و والا را برای ما به یادگار گذاشتند تا بدانیم که مقدمه و اساس هر بندگی در آشنایی با رمز و رازهای خودشناسی است. این گونه است که هر سال در آستانه عید قربان، انسی با دعای عرفه برقرار می‌کنیم تا بتوانیم از آموزه‌های امام شهید خود، در حد توان و ظرفیت خود بهره‌ای ببریم.

خبرگزاری تسنیم در گفت‌وگویی که با حجت‌الاسلام و المسلمین علی سرلک، استاد و کارشناس دینی، انجام داده به بررسی رمزهایی در دعای عرفه پرداخته است. آن طور که این محقق اسلامی توضیح می‌دهد، در تعابیر حکما و فلاسفه با خدای واجب‌الوجودی آشنا می‌شویم که علت‌العلل بوده و دارای قدرت و علم و حکمت بی‌نظیری است. اما از طریق دعا که کلاس عرفان و محبت است، با خدایی مهربان، نوازشگر، بزرگوار و بی‌منتی روبرو می‌شویم که نمی‌توان جز اینکه او را دوست داشت و با همه وجود به او عشق ورزید، نوع دیگری با او مواجه شد. از یک طرف می‌بینیم که خداوند تا چه اندازه مقتدر است و از سوی دیگر می‌بینیم که تا چه اندازه سریع الرضا و مهربان است. حتی در مضامین دعا به این نکته اشاره می‌کنیم که «من عینک فما بالیت فبحکمک امهلتنی و بسترک سترتنی حتی کانک اغفلتنی و من عقوبات المعاصی جنبتنی حتی کانک استحییتنی؛ و با پرده‌پوشی خود من را فرو پوشیدی چنان که گویی نادیده‌ام گرفتی و از بادافره گناهان دورم داشته‌ای تا آنجا که گویی تو از من شرم کرده‌ای!» این‌ها تعابیری است که در مکتب اهل بیت علیهم السلام و در دعاها با آن مواجه شده و یاد می‌گیریم. لذا دعای عرفه مانند برخی دعاهای دیگر شبیه مناجات شعبانیه یا دعای ابوحمزه ثمالی دعای معرفت، خودشناسی و خداشناسی است. آنجا که در دعایی اظهار می‌کنیم: «اِذا رَاَیتُ مَوْلای ذُنوُبی فَزِعْتُ وَ اِذا رَاَیتُ کَرَمَکَ طَمِعْتُ فَاِنْ عَفَوْتَ؛ ای مولای من! هنگامی که گناهانم را مشاهده می‌کنم هراسان می‌شوم و چون بزرگواری تو را ببینم به طمع می‌افتم.»

ترویج فرهنگ شکرگزاری در دعای عرفه

یکی از بخش‌های مهم در دعای عرفه که در آغاز تلاوت دعا با آن مواجه می‌شویم، ترویج فرهنگ شکرگزاری است. چه چیز موجب شده شکرگزاری به عنوان یکی از مفاهیم اصلی در دعای عرفه مطرح شود؟

شکر، رابطه انسان با آثار عینی را از دریچه حسن تفاهم بیان می‌کند. به این ترتیب کسی شاکر است که مطمئن خواهد بود خداوند مهربان و نوازشگر او را رها نکرده است. امام حسین علیه السلام نیز از همین منظر، در آغاز دعای عرفه انواع و اقسام نعمت‌ها را یاد کرده و به آن‌ها سوگند یاد می‌کند.

چنانکه در محضر خداوند متعال عرضه می‌دارد : «وَاِنْ اَعُدَّ نِعَمَکَ وَمِنَنَکَ وَکَرائِمَ مِنَحِکَ لا اُحْصیها یا مَوْلاىَ» به این معنا که اگر بخواهم نعمت‌ها، عطاها و بخشش‌های باارزشی که به من عنایت فرمودی را بشمارم، هرگز نمی‌توانم آن‌ها را به شماره بیاورم. این نوع احساس و ابراز عجز و ناتوانی در مقام شکر، خود نوعی شکر عاشقانه و عارفانه است که انجام وظیفه را در این مقام به کمال می‌رساند.

به این ترتیب است که ما در دعای عرفه در اقیانوس بیکران نعمت‌های خداوند غوطه‌ور می‌شویم و مورد نوازش‌ها و عنایت‌های او قرار می‌گیریم. درنهایت کم‌کم می‌توانیم سر بلند کرده و محبت خداوند را به خودمان احساس کنیم که علیرغم همه کاستی‌ها، ناتوانی‌ها، قدرناشناسی‌های ما، خداوند همچنان خداوندی می‌کند و ما را در سایه لطف و مهر خود می‌پروراند.

بیشتر بخوانید:  آداب و اعمال شب و روز عرفه

 آشنایی با آموزه‌ها و نکات حج/ چرا طواف کعبه هفت دور است؟

پل ارتباط میان ما و خداوند

آیا می‌توان این مفاهیم عمیق که در قالب شکر بیان می‌شود را نوعی خداشناسی دانست؟

دعاها و مناجات‌ها مانند دعای عرفه، کمیل یا مناجات شعبانیه سعی می‌کنند از طریق شناساندن نعمت‌های خداوند و ضعف‌های انسان، رابطه عاشقانه‌ای میان انسان و خداوند ایجاد کنند. همچنین انسان را به خودش بشناساند. از سوی دیگر خداوند را به انسان معرفی کند تا بدانیم که خداوند از یک سو پر از لطف و احسان و کرم است و از سوی دیگر، پر از دستگیری و چشم‌پوشی و خیرخواهی است.

درواقع دعا پل رابطه‌ای میان انسان با خداوند متعال است که به تعبیر روایات ما ریشه و هویت عبادت است. به این ترتیب انسان با دعا از یک جهت به نوعی به معرفت نفس و خودشناسی می‌رسد و از جهت دیگر، بلافاصله از باب من عرف نفسه فقد عرف ربه، به خداشناسی عاشقانه می‌رسد.

دعا، کلاس محبت و عرفان است

در تعابیر حکما و فلاسفه با خدای واجب الوجودی آشنا می‌شویم که علت العلل بوده و دارای قدرت و علم و حکمت بی‌نظیری است. اما از طریق دعا که کلاس عرفان و محبت است، با خدایی مهربان، نوازشگر، بزرگوار و بی‌منتی روبرو می‌شویم که نمی‌توان جز اینکه او را دوست داشت و با همه وجود به او عشق ورزید، نوع دیگری با او مواجه شد.

از یک سو می‌بینیم که خداوند تا چه اندازه مقتدر است و از سوی دیگر می‌بینیم که تا چه اندازه سریع الرضا و مهربان است. حتی در مضامین دعا به این نکته اشاره می‌کنیم که «من عینک فما بالیت فبحکمک امهلتنی و بسترک سترتنی حتی کانک اغفلتنی و من عقوبات المعاصی جنبتنی حتی کانک استحییتنی؛ و با پرده‌پوشی خود مرا فرو پوشیدی چنان که گویی نادیده‌ام گرفتی و از باد افره گناهان دورم داشته‌ای تا آنجا که گویی تو از من شرم کرده‌ای!»

این‌ها تعابیری است که در مکتب اهل بیت علیهم السلام و در دعاها با آن مواجه شده و یاد می‌گیریم. لذا دعای عرفه مانند برخی دعاهای دیگر شبیه مناجات شعبانیه یا دعای ابوحمزه ثمالی دعای معرفت، خودشناسی و خداشناسی است. آنجا که در دعایی اظهار می‌کنیم: «اِذا رَاَیتُ مَوْلای ذُنوُبی فَزِعْتُ وَ اِذا رَاَیتُ کَرَمَکَ طَمِعْتُ فَاِنْ عَفَوْتَ؛ ای مولای من! هنگامی که گناهانم را مشاهده می‌کنم هراسان می‌شوم و چون بزرگواری تو را ببینم به طمع می‌افتم.»

خوف و رجا، عامل تقویت ایمان

به این ترتیب آیا می‌توان نتیجه گرفت که غالب دعای عرفه نیز انسان را در خوف و رجا، میل وصال و ترس از فراق نگه می‌دارد و به این صورت پایه‌های ایمانی بر مبنای عشق و محبت را محکم می‌کند؟

همین طور است. دعای عرفه ما را از مسیر شکر، وارد رابطه عاشقانه با خداوند می‌کند. ایمانی که از محبت نشأت گرفته، جان بگیرد و تقویت شود مستحکم خواهد بود. چراکه به مرور از شهد رابطه عاشقانه با خداوند می‌نوشد و انسان در هر حالی که باشد، نشسته، ایستاده، در حال راه رفتن یا استراحت، اظهار بندگی خواهد کرد و خود را در محضر خداوند خواهد دید.

 چنانکه در آیه 191 سوره مبارکه آل عمران می‌فرماید: «الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیَامًا وَقُعُودًا وَ عَلَى جُنُوبِهِمْ وَ یَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَکَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ؛ آن‌ها که در هر حالت، ایستاده و نشسته و خفته خدا را یاد کنند و دائم در خلقت آسمان و زمین بیندیشند و بگویند: پروردگارا، تو این دستگاه با عظمت را بیهوده نیافریده‌ای، پاک و منزهی، ما را به لطف خود از عذاب دوزخ نگاه‌دار.»

این اتفاق از مسیر دعا برای انسان روی می‌دهد. به همین دلیل است که در اسلام تا این اندازه بر خواندن دعاها و مرور مفاهیم آن، از جمله درباره دعای پرفیض و پر مفهوم عرفه تأکید شده است.

یادآوری یک نعمت بزرگ در دعای عرفه

یکی از مضامین قابل تأمل در دعای عرفه که مقام معظم رهبری اشاره لطیفی بر آن داشته‌اند، به دنیا آمدن و زندگی در جایی است که مردم ایمان دارند. چنانکه مقام معظم رهبری فرموده‌اند: «حضرت امام حسین علیه السلام، در دعای عرفه خدا را شکر می‌کند که در دولت کفر به دنیا نیامده است. (چون ایشان در دولت پیغمبر به دنیا آمدند.)» اهمیت زندگی در مکان و شرایط اسلامی چیست و چرا حکومت اسلامی به عنوان نعمتی بزرگ و قابل ستایش عنوان شده است؟

برای پاسخ به این پرسش باید توجه داشت که رابطه دقیق و درست با خداوند متعال، تجربه شخصی و درونی نیست. در حقیقت باید گفت اگر این رابطه درونی و زهد عارفانه به شکل‌گیری اجتماعی منجر نشود، هدف از بندگی تأمین نشده است.

چنانکه مشاهده می‌کنیم حضرت سیدالشهدا علیه السلام در یک محدوده جغرافیایی اعتقادی اظهار شکر می‌کند که نشان‌دهنده اهمیت اجتماع اسلامی است. حتی نوع موضع‌گیری ما در قبال شرایط سیاسی و اجتماعی نکته‌ای است باید بر آن دقیق بود. چراکه اسلام، دین فردی و گوشه‌نشینی نیست، بلکه انسان در متن جامعه تعریف می‌شود.

درواقع انسان یک بعد فردی دارد که از طریق شکر و مناجات باید آن را مرتب و تنظیم کرد. همچنین یک بعد اجتماعی دارد که با شناخت ائمه حق و ائمه باطل باید آن را تقویت و تربیت کند. اگر انسان این جبهه را نشناسد به موجود ناقصی تبدیل خواهد شد. چنانکه عرفان خاکستری و بی‌خاصیتی که در شرق خاستگاه دارد، انسان را در فردیت خود حرکت و سیر داده و نتوانسته هدف از آفرینش را به درستی تبیین کند، حتی می‌توان گفت این عرفان می‌تواند به جنگ با حقیقت برود.

توجه به جغرافیای اعتقادی

اما در عرفان اسلامی مشاهده می‌کنیم که انسان باید در میان سختی‌ها و مشکلات، خود را رشد دهد و ارتقا پیدا کند. چراکه این سوی آن موسی‌ها، عیسی‌ها و ائمه‌ای مانند امام حسین علیه السلام با حلقوم بریده و آثار زنجیر و تازیانه بر تن هستند که برای حق تلاش کرده‌اند تا آموزگاری برای انسان‌ها شده‌اند. به این ترتیب است که عرفان اسلامی انسان را تنها زاهد شب نمی‌کند، بلکه شیر روز هم تربیت می‌کند تا هم در بعد فردی و هم بعد اجتماعی فعال باشد.

اگر امام حسین علیه السلام به مسئله جغرافیایی اعتقادی اشاره کرده اند، به این دلیل است که این موضوع در توحید نهفته است. ما نمی‌توانیم به ذکر، دعا و سجاده مشغول و دل‌خوش باشیم و نسبت به اوضاع پیرامون خود در سطح جهانی بی‌اعتنا بمانیم.

بلکه در کنار دعا و سجاده انگیزه می‌گیریم و این، همان کاری است که امام حسین علیه السلام در ظهر تاسوعا انجام دادند؛ چنانکه به حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام فرمودند تا از دشمن تا فردا مهلت بگیرند تا شب را به عبادت و دعا مشغول باشند. این گونه بود که در شب عاشورا در صحرای کربلا، از تمام خیمه‌ها صدای مناجات و ذکر عاشقانه بلند بود. چنین ذکر عاشقانه و مناجات عارفانه‌ای زمینه حضور اجتماعی و تلاش برای برپایی حق در اجتماع شد.

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

آیا هنوز باور داریم روضه و اشک بر امام حسین(ع) شفاء است؟ / شعائر حسینی تعطیل‌شدنی نیست- اخبار فرهنگی – اخبار تسنیم

جولای 27, 2020
آیا هنوز باور داریم روضه و اشک بر امام حسین(ع) شفاء است؟ / شعائر حسینی تعطیل‌شدنی نیست- اخبار فرهنگی - اخبار تسنیم

[ad_1]

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شیوه‌ برگزاری مراسم عزاداری در ماه محرم با رعایت پروتکل‌های بهداشتی، موضوعی است که این روزها به نقل محافل مختلف تبدیل شده است. کمتر از یک ماه تا آغازِ ماه محرم مانده و با توجه به اینکه حرارت محبّت و روضه‌های سیدالشهداء علیه‌السلام جزئی جداناپذیر از فرهنگ این ملت شده است، نادیده‌گرفتن آن امکان‌پذیر نیست.

در روزهای گذشته جلسۀ ستاد ملّی پیگیری‌های ویژه ماه محرم با حضور در سازمان تبلیغات اسلامی برگزار شد و حجت‌الاسلام محمد قمی رئیس سازمان تبلیغات این نوید را داد که محرم امسال را با حفظ پروتکل‌های بهداشتی و در چهارچوب و ضوابط مشخصی برگزار خواهیم کرد. این موضوعی بود که در روزهای اخیر از سوی علمای برجسته حوزه علمیه نیز بدان تأکید شده بود.

حجت‌الاسلام محمود ریاضت مدرّس و کارشناس مسائل دینی در گفت‌وگو با تسنیم به بیان نکاتی مهم در این باره پرداخت که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

در آستانه ماه محرم الحرام و ایام سوگواری سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام و در حالی که جهان با ویروسی به نام کرونا دست و پنجه نرم می‌کند و عزیزان کادر درمانی نهایت تلاش خود را برای از بین بردن آن می‌کنند و از هیچ کوششی فرو گذار نمی‌کنند که جای تشکر و تقدیر فراوان دارد، سخن‌هایی در مورد برگزاری شعائر حسینی از گوشه و کنار به گوش می‌رسد که تذکر چند نکته لازم و ضروری می‌کند:

اول: اینکه در این خصوص باید کسانی اظهارنظر کنند که تخصص لازم را دارا باشند لذا وقتی کارشناسان امر شیوه‌نامه بهداشتی را در این خصوص تدوین کرده‌اند و گفته‌اند با اجرای آن می‌توان مجالس را برگزار کرد دیگر جایی برای اظهارنظر غیرمتخصصین نمی‌ماند و اینکه گفته می‌شود چون این شیوه‌نامه‌ها ممکن است توسط چند نفر یا چند گروه اجرا نشود پس مجالس را تعطیل کنیم هم سخنی غیر عقلائی است؛ چراکه نمی‌شود اگر چندین نفر مثلاً مقررات راهنمایی و رانندگی را رعایت نمی‌کنند پس گواهینامه ندهیم چون ممکن است بعضی‌ها دستور العمل‌ها را رعایت نکنند و منجر به تصادف و مرگ افراد شود پس چون حفظ جان از اوجب واجبات است پس صدور گواهینامه برای مردم تعطیل شود.

دوم: همان‌طور که در امر پزشکی و تدوین دستورالعمل‌های بهداشتی متخصصان امر باید اظهارنظر کنند در امر شعائر حسینی خصوصاً ایام محرم الحرام نیز باید کسانی اظهارنظر کنند که هم در این وادی مَحرَم و هم مُحرِم باشند تا مُحَرَّمی بتوانند اظهارنظر کنند که متأسفانه بسیاری از کسانی که در این خصوص اظهار فضل می‌کنند نه در امر پزشکی و نه در امر معنوی صاحب‌نظر و متخصص نیستند.

سوم: گفته شده است که امر واجب حفظ جان را فدای امر مستحب عزاداری نکنیم، به نظر در این امر هم غیر متخصصین حق اظهارنظر ندارند. وقتی مراجع همچون آیت‌الله وحید خرسانی فرمودند که شعائر حسینی نباید تعطیل شود اما دستورالعمل‌های متخصصین امر هم باید رعایت شود یعنی مانعةالجمع نیست.

چهارم:طبق فتوای مراجع قدیم و جدید همچون امام راحل و دیگر بزرگان عرصه فقاهت مانند مرحوم آیت‌الله بهجت مبنی بر اینکه اقامه شعائر حسینی از افضل قربات است و قربات اعم از واجب و مستحب است؛ یعنی بر اساس نظر دین شناسان اقامه شعائر حسینی نه تنها واجب و در بعضی اوقات مستحب بلکه افضل از تمام واجبات و مستحباتی است که موجب قرب الهی می‌شود.

پنجم: حدود پنج ماه است که از تلاش خستگی‌ناپذیر کادر درمانی می‌گذرد اما این حقیقت غیرقابل انکار است که علم با همه پیشرفتش در مبارزه با این ویروس تاکنون زمین نشسته و ناتوان از مبارزه با این ویروس مصداق اتم و اکمل “وَمَا أُوتِیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِیلًا” و “خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِیفاً” است لذا بر معتقدین مکتب اهل‌بیت فرض است که مشخص کنند با خودشان چند، چند هستند و آیا آنچه تاکنون می‌گفتند که اشک بر مصائب سیدالشهداء علیه‌السلام و تربت و مجلس حضرت شفاست خودشان باور دارند یا ندارند و آنچه تاکنون می‌گفتند شکلِ کار بوده است؟ نزدیک به 6 ماه است که با نسخه‌هایی غیر از نسخه اهل‌بیت عمل کردیم و نتیجه‌ایی نگرفتیم؛ اجازه دهید یکبار با نسخه اهل‌بیت حرکت کنیم تا نتیجه مشخص شود. این همه کشته در اثر این بیماری باعث این نشد که کادر درمانی مقصر شناخته شود و حق هم همین بود، تجربه شب‌های قدر نشان داد با نسخه اهل‌بیت حرکت کنیم هرگز دچار مشکلی نخواهیم شد بلکه به واسطه توسّل و تضرع گره‌ها باز و مشکلات حل خواهد شد.

به گزارش تسنیم، حسن روحانی رئیس جمهوری کشور شنبه در جلسه ستاد ملی مقابله با کرونا در این باره گفت: باید برای محرّم هم کاری کنیم که حتی معاندین هم نتوانند حرفی بزنند. همه‌جا و در همه وضعیت‌های قرمز و زرد و در روستاها و شهرها باید عزاداری انجام شود؛ البته تراکم جمعیت نباید باشد و مراسم‌ها با فاصله‌گذاری برگزار و پروتکل‌ها رعایت شود و زمان عزاداری هم به‌طور مناسبی برنامه‌ریزی شود؛ طولانی شدن زمان عزاداری ممکن است ما را در مسیر شیوع قرار دهد. برخی روزها مانند تاسوعا و عاشورا و اربعین برای ما ویژه است؛ ایام و زمان عزاداری می‌تواند کوتاه‌تر باشد، اما اصل عزاداری مانند همه سال‌ها باشکوه خواهد بود.

پنجشنبه هفتۀ گذشته نشست تخصصی “کرونا و چالش‌های پیش‌روی هیأت‌ها” در کتابخانه آیت‌الله طبسی (ره) در شهر مقدس قم برگزار شد. در این مراسم حجت‌الاسلام سیدمحمدمهدی میرباقری گفت: در ماه مبارک رمضان نیز کوتاهی کردیم. ضرورتی نداشت که مسأله قرنطینه را مقدم بر اجرای برگزاری مراسم‌ها بدانیم. جریان غرب ناراحت نمی‌شود که مراسم مذهبی به‌طور کلی تعطیل شود و از اینکه مراسم مذهبی و عزاداری تعطیل شود، خوشحال می‌شوند.

ماه محرم , امام حسین (ع) ,

«غرب‌گرایان تلاش می‌کنند مراسم عزاداری تعطیل شود، ما از این مرحله عبور کرده‌ایم که تنها راه حل حفظ سلامتی مردم، تعطیلی تجمعات نیست. جامعه پزشکی هم همراهی خوبی کرده است. ما در مواقعی حرکت‌هایی را گوشه و کنار مشاهده می‌کنیم که ریشه این حرکات در سازمان بهداشت جهانی دیده می‌شود. بنابراین باید تلاش کنیم تا فضای عزاداری به سمت فضای حقیقی با رعایت نکات بهداشتی و پروتکل‌های بهداشتی مدنظر قرار گیرد.»

وی با بیان مطلب فوق گفت: هیئت‌های مذهبی حتماً به توصیه‌های ستاد ملی مقابله با کرونا، متعهد خواهند بود اما خواهش ما این است که تصمیم‌گیری‌ها شفاف باشد. افرادی داریم که هزاران مرتبه در سال به مسجد جمکران می‌روند و فردی که یک مرتبه به مسجد مقدس جمکران نرفته طبیعتاً نباید درباره بازگشایی و بسته‌شدن مساجد و اعتاب مقدسه تصمیم‌گیری کند. جامعه پزشکی متعهد و متدین می‌تواند به کمک بیاید تا مراسم ماه محرم به بهترین وجه برگزار شود.

حجت‌الاسلام حسین انصاریان نیز در این برنامه گفت: مسئله برپا کردن جلسات امام حسین علیه‌السلام، عزاداری و گریه برای ایشان از افضل قربات است اما در شرایط فعلی به جان امام حسین قسم می‌خورم که از افضل واجبات است و فراتر از این حرف‌ها رفته است. در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری بسیاری شده تا چراغ این مجالس را خاموش کنند، اما خاموش نشده و نخواهد هم شد زیرا «تا خداوندی خدا برجاست، پرچم شاه کربلا برپاست» با رعایت پروتکل‌های بهداشتی جلسات را با عشق و شوق برگزار کنید و نترسید! این جلسات ضامن دین و کار خیر است.

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More

ویژگی‌هایی که سپاه پاسداران از مکتب امام حسین(ع) آموخت/ سپاه حافظ ارزش‌های انقلاب است- اخبار فرهنگی – اخبار تسنیم

مارس 29, 2020
ویژگی‌هایی که سپاه پاسداران از مکتب امام حسین(ع) آموخت/ سپاه حافظ ارزش‌های انقلاب است- اخبار فرهنگی - اخبار تسنیم

[ad_1]

آیت‌‌الله سیدهاشم حسینی بوشهری دبیر شورای عالی حوزه‌های علمیه کشور در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم به مناسبت سالروز ولادت با سعادت امام حسین علیه‌السلام و روز پاسدار گفت: نامگذاری روز ولادت امام حسین(ع) به عنوان روز پاسدار به خاطر ویژگی‌هایی است که پاسداران عزیز ما از مکتب حسین بن علی(ع) و عاشورا آموختند.

وی افزود: یکی از ویژگی‌های امام حسین(ع) فدارکاری در راه هدف والا بود. سیدالشهداء(ع) معتقد بود که اگر هدفی مقدس است این جان باید برای رسیدن به آن تقدیم شود، ایشان برای رسیدن به آن هدف مقدس در روز عاشورا جان خود و اهل‌بیت خویش را در طبق اخلاص نهاد.

«پاسداران عزیز ما از همان روزهای اول تأسیس این نهاد، در صحنه‌های مختلف انقلاب اسلامی و دفاع از حرم اهل‌بیت(ع) از هیچ کوششی دریغ نکردند و جانشان را در طبق اخلاص گذاشتند و فداکارانه در این مسیر ارزشمند کوشیدند، این یکی از درس‌های گرفته شدۀ سپاه پاسداران از مکتب حسینی است. اگر می‌گوییم روز ولادت امام حسین(ع) روز پاسدار است یعنی کسانی که خُلق و خو و رفتار حسین بن علی(ع) را در سیرۀ رفتاری خود قرار داده‌اند.»

آیت‌الله بوشهری با بیان مطلب فوق اظهار کرد: ویژگی دوم امام حسین(ع) که در پاسداران ما نمود دارد، روح آزادی و آزادگی و زیر بار ظلم و ستم نرفتن است. پاسداران عزیز ما در مقابل توطئۀ مستکبران و جهان کفر به عنوان یک نیروی قهرمان و انقلابی ایستاد و خم به ابرو نیاورد و هیچگونه مماشاتی در مقابله با دشمن نکرد. 

دبیر شورای عالی حوزه‌های علمیه افزود: آنان دوران هشت سال دفاع مقدس را قهرمانانه و با افتخار پشت سر گذاشتند و اکنون پس از شهادت سردار سپهبد حاج قاسم سلیمانی، پاسخی کوبنده و دندان‌شکن به مستکبر عالم یعنی آمریکا دادند، در حالیکه در منطقه و شاید در جهان کسی جرأت چنین پاسخگویی را نداشت و این چیزی نبود جز ارادۀ الهام‌گرفتۀ سپاه پاسداران از مکتب امام حسین(ع).

وی خاطرنشان کرد: آنان علاوه بر اینکه حافظ امنیت مردم کشورند، حافظ ارزش‌های اسلامی و انقلابی کشور نیز هستند. پاسداران ما حقیقتاً در صحنه‌های مختلف اجتماعی پیش‌قدم بوده‌اند؛ از سیل و زلزله گرفته تا همین بیماری اخیر کرونا. آنان صبورند و رضایت خدا را درنظر می‌گیرند؛ همانطور که امام حسین(ع) در آخرین لحظات عمر شریفشان فرمود: «رِضا اللهِ رضانا اهلَ البیت».

انتهای پیام/

[ad_2]

Source link

Read More